Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Ένας θρύλος της ελληνικής post-punk 80's σκηνής

Δημιουργός της πιο χαρακτηριστικής ελληνικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας των 80's Creep Records, αλλά και ντράμερ τότε του δημοφιλέστερου γκρουπ της εταιρίας (και πολύ αγαπημένου μου...) Villa 21 (και από το '92 στους HeadQuake). Τον θυμήθηκα με αφορμή μια πρόσφατη ανάρτηση που είδα σε μια κοινότητα του G+ στην οποία είμαι μέλος και, όπως πάντα, με έπιασε και πάλι η νοσταλγία για τα παλιά, τότε που, σε κάποιες βινυλιότσαρκες (Ομόνοια - Πολυτεχνείο - Εξάρχεια), αναζητούσα με ανυπομονησία κάποια καινούργια κυκλοφορία της Creep. Ψάχνοντας λοιπόν πληροφορίες για τον Μπάμπη Δαλίδη έπεσα σε μια περσινή του συνέντευξη στο popaganda (με αφορμή τo Αφιέρωμα στις Δισκογραφικές Εταιρείες του ’80 που έγινε το 2016), την οποία και αναδημοσιεύω ευθύς αμέσως.

Για την Creep records βέβαια έχω υποσχεθεί (σε κάποια ανάρτηση στο G+) και αφιέρωμα, το οποίο σύντομα θα δημοσιευτεί εδώ (να χειμωνιάσει λίγο να μαζευτούμε...)


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

(από το popaganda)

Μπάμπης Δαλίδης


Το αφεντικό της ιστορικής Creep Records που έδωσε στέγη στην ελληνική new wave/post punk σκηνή των 80s μίλησε για το σήμερα προς το χθες στον Παναγιώτη Μένεγο.

(29.01.2016)

Το σκηνικό δεν είναι το ιδανικό. Είναι μια pub στο Μουσείο με όλα τα κομφόρ του old wave. Μπιλιάρδο, βελάκια, τζούκμποξ, ροκ είδωλα στην ταπετσαρία, δυνατές παραδοσιακές κιθάρες για σάουντρακ. Κι εγώ έχω απέναντί μου τον άνθρωπο που στέγασε την άτσαλη, μα παθιασμένη, post punk/new wave σκηνή της Αθήνας τη δεκαετία του ’80. Ως ιδρυτής της ιστορικής Creep Records που φιλοξένησε από το 1982 έως το 1986 γκρουπ όπως οι Yell-O-Yell, Villa 21, The Reporterw, Metro Decay, Cpt. Νεφος, South Of No North κ.ά.. O Μπάμπης Δαλίδης, ντράμερ των επίσης ιστορικών Villa 21 (κι εδώ και 22-23 χρόνια των HeadQuake), είναι έτοιμος να μιλήσει άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια για την σκηνή των 80s και την κληρονομιά της. Για τα βινύλια που μοίραζε στα δισκάδικα με το γκρι 50αρι Honda παπί του, για τις σπαρταριστές ιστορίες από τα στούντιο ηχογράφησης που ο Fill Scars κυλιόταν στα πατώματα υπό το ημίφως αναμμένων κεριών φρικάροντας ηχολήπτες που μέχρι τότε είχαν συνηθίσει να γράφουν Μητροπάνο, για τα υποτιθέμενα στρατόπεδα των Εξαρχείων και των Πατησίων-Κυψέλης, για εκείνους που φύγανε νωρίς, για, για, για… Η νοσταλγία είναι ευλογία αλλά κι επάρατη νόσος της ψηφιακής εποχής μας και η συνάντησή μας γίνεται με αφορμή τo Αφιέρωμα στις Δισκογραφικές Εταιρείες του ’80 που διεξάγεται το Σάββατο 30/1 στο νεότευκτο Piraeus 117 Academy (με live, συζητήσεις, έκθεση και παζάρι κι από άλλα labels όπως Hitchhyke, Wipe Out, Δικαίωμα Διάβασης). Έτσι κι αλλιώς αυτή η σκηνή, αυτή η εποχή ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία σήμερα, όπως φαίνεται από τις δεκάδες επανεκδόσεις αλλά και το ενδιαφέρον που συγκέντρωσαν πρότζεκτ όπως το φιλμ Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο η το πρόσφατο βιβλίο του Γιάννη Κολοβού Κοινωνικά Απόβλητα – Η ιστορία της πανκ σκηνής στην Αθήνα 1979-2015. Μόνο που συμφωνούμε να το πάμε κάπως αντίθετα, οι ιστορίες είναι σίγουρα πολλές κι αναπόφευκτα θα προκύψουν, αλλάς ας ξεκινήσουμε από το σήμερα προς το χθες και όχι το αντίθετο…

>>Ούτε κι εγώ θέλω να διηγούμαι συνέχεια αυτές τις ιστορίες, είναι λίγο πολύ γνωστές. Και το πώς φτιάχτηκε η εταιρεία, και το πώς μοίραζα τους δίσκους, και όλες οι λεπτομέρειες – το κύκλωμα των ανθρώπων που έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρονται, τις έχει μάθει. Για μας είναι σημαντικό, έτσι κι αλλιώς υπήρξε ένα κομμάτι της ζωής μας. Βλέπουμε ότι υπάρχει ενδιαφέρον κι από άλλους ανθρώπους, κι από τις νεότερες γενιές.

>>Εντάξει, θα θέλαμε να είχαμε καλύτερες συνθήκες ηχογράφησης. Αλλά και προώθησης. Στην Αγγλία, τα εβδομαδιαία έντυπα έκαναν ολόκληρη εκστρατεία για τα γκρουπ που θαυμάζαμε και είχαν παράλληλες πορείες με τις δικές μας – το ’83-84 είχαμε συγχρονιστεί μαζί τους, δεν ακολουθούσαμε με καθυστέρηση. Τώρα για τις ηχογραφήσεις, το πρόβλημα είναι ότι είχαν εκπαιδευθεί κάποια στούντιο αν ηχογραφούν ροκ, αλλά τώρα εμείς ερχόμασταν με νέες απαιτήσεις και προδιαγραφές. Πάνω που είχαν προσαρμοστεί στο ροκ ήχο π.χ. των Σπυριδούλα, ερχόμασταν εμείς και τους λέγαμε «πάμε αλλού, είναι παρωχημένο αυτό που ξέρεις».

>>Υπάρχει και σήμερα σκηνή. Ίσως δεν υτάρχει το αντίστοιχο label που να τη συσπειρώσει όπως εμείς τότε που παίξαμε το ρόλο του «μπροστάρη» αναδεικνύοντας επιτέλους γκρουπ που στηρίζονταν σε δικό τους υλικό και όχι σε διασκευές.

>>Δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε ποιοι είμαστε, ούτε την παράδοσή μας, ούτε τα «κακά αγγλικά» μας. Μπορεί να αναδειχθούν κάποια στιγμή συγκροτήματα που θα κάνουν το μεγάλο βήμα κι έξω. Σήμερα π.χ. θα υπέγραφα τους Nightstalker ή τους 1000 Mods κι ας είναι πιο σκληροί. Δε θα έστηνα το ίδιο label, θα ήθελα να είμαι εναρμονισμένος με το παρόν, άλλωστε στους HeadQuake παίζω πια. Υπάρχει μια διαρκής εξέλιξη στα ακούσματά μου, πριν την Creep άκουγα αρχικά Black Sabbath και Led Zeppelin πριν περάσω σε King Crimson, Amon Düül, Can. Μετά μπήκα σε Pere Ubu, Suicide, Bauhaus, Birthday Party, αλλά κι αφότου έκλεισα το label άλλαξαν πολύ τα πράγματα που μ’ άρεσαν.

>>Νιώθω ανασφαλής κάθε φορά που ανακοινώνεται μια τέτοια διοργάνωση σαν το Αφιέρωμα στο Academy. Έχω την εντύπωση ότι θα έρθουν 60-70 άτομα και θα λένε «τι θέλουν αυτοί οι παλιόγεροι και μας φορτώνονται». Δεν προσπάθησα ποτέ να επιβάλλω τη ρετρολαγνεία και να διατυμπανίζω το παρελθόν μου. Πολλές φορές έχω βρεθεί σε μουσικές κουβέντες και οι άνθρωποι δίπλα μου αγνοούν αυτό το παρελθόν κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι ποιον αφορά. Εγώ, ας πούμε, δε θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να ξαναβγάλω τους δίσκους των Villa 21 όπως έκανε η Inner Ear με το «κουτί» The Dark Years. Κι όμως κι αυτά, αλλά και ότι master tapes μου ζήτησαν για να επανεκδώσουν από την Smash στη Θεσσαλονίκη ή την Ειρκτή, φύγανε. Είχα επίβλεψη στο mastering, στο εξώφυλλο, το μόνο που ήθελα ήταν να είναι προσεγμένα.

>>Ας πούμε ότι ο μέσος όρος κοπής σε αυτές τις επανεκδόσεις είναι 250-300 αντίτυπα. Υπάρχουν 100-150 άτομα που είναι συλλέκτες, έχουν ένα μεράκι να αγοράσουν βινύλια και να χτίσουν μια διαφορετική σχέση με τη μουσική. Και σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί που έχουν εμπορική λογική, αγοράζουν πολλές φορές 2-3 κόπιες και τις μοσχοπουλάνε μετά στο eBay και το Discogs. Τέλος, είναι και 30-40 άτομα από το εξωτερικό που αφού έχουν εξαντλήσει διάφορες τοπικές σκηνές, στρέφονται και στην Ελλάδα, θέλοντας να εξερευνήσουν αντίστοιχα γκρουπ εδώ.

>>Πάντως σε όλο αυτό το revival που επιχειρείται, με τον τρόπο που επιχειρείται, σήμερα, πρωταγωνιστούν οι μπάντες που και τότε θεωρούσαμε β’ και γ’ διαλογής. Δε θα σου πω ποια είναι αυτά. Ας πούμε, κορυφαίους θεωρούσα τους South of No North., τους οποίους τελικα «αδειάσαμε» και δε θα συνοδέψουμε στην σκηνή το Σάββατο.

>>Στα 80s δε μας ένοιαζε αν υπήρχε ή δεν υπήρχε κοινό. Θέλαμε να βγάλουμε αυτό που είχαμε μέσα μας. Κι αν είχε απήχηση, καλώς. Αν πάλι δεν είχε, δεν πειράζει, εμείς είχαμε εκφραστεί. Τελικά, δεν ήταν ούτε τόσοι λίγοι για να μας φρενάρουν, ούτε τόσοι πολλοί για να απογειωθούμε. Υπήρξε μια περίοδος εκεί γύρω στο ’87-88 που πιστέψαμε ότι κάτι πάει να γίνει στο εξωτερικό: είχαμε κάποιες επιτυχίες σε ανεξάρτητα τσαρτ στο Βέλγιο και την Αυστρία, υπήρχε ζήτηση για τους δίσκους από Γερμανία. Αλλά, τελικα ήθελε κυνήγι, κυρίως στο κομμάτι της προώθησης. Σπάνια, μάλλον ποτέ δε γίνεται κάτι από μόνο του. Η Wipe Out που μας είχε τότε δεν μποορύσε να μας σπρώξει παραπάνω. Σήμερα, χαίρομαι που γκρουπ όπως οι Planet of Zeus γεμίζουν μεγάλους χώρους. Πάει να πει ότι κάτι γίνεται καλύτερα, βοηθάει φυσικά και το διαδίκτυο.

>>Σε κάποιο βαθμό συναισθανόμασταν ότι μπορεί να μην πετυχαίναμε εμείς σε πρώτο χρόνο κάτι μεγάλο, αλλά θα παραδίδαμε σκυτάλη έχοντας ανοίξει ένα δρόμο. Μας έλεγαν από τότε «γράφτε ημερολόγιο, κάποτε θα χρειαστεί». Δεν το κάναμε ποτέ, πλάκα θα είχε να το ξεφυλλίζαμε. Στη συναυλία που έγινε για να χρηματοδοτηθεί το Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο εξεπλάγην. Δεν είναι πάντως το ζητούμενο να βγαίνουμε με κοιλιές κι άσπρα μαλλιά για να αναπαραστήσουμε την εικόνα του τότε.

>>Ήμασταν λίγο γκέτο στην Creep, ηθελημένα απομονωμένοι. Πηγαίναμε στο Αγκάθι στην Κυψέλη, προβάραμε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην Πλατεία Αμερικής, ενώ το σπίτι μου, επίσης στην Κυψέλη, ήταν κέντρο διερχομένων όπου συναντιούνταν όλα τα μελη των γκρουπ της Creep. Ηχογραφούσαμε κυρίως στο Blue Moon με τον Μανωλίτση. Εντάξει, καμιά φορά αισθανόμαστε ότι μας κοιτάζαν παράξενα στο λεωφορείο, αλλά όχι τίποτα φοβερό. Μέχρι που μας άρεσε κιόλας. Πολιτικά, δεν αισθανόμαστε ότι μας εξέφραζε κάποιος χώρος – ήταν λίγο συνειδητό και λίγο η εύκολη πανκ απόρριψη της ηλικίας και της σκηνής. Νομίζω, ήταν διάχυτη μια αίσθηση ότι το κοινωνικό περιβάλλον μας περιόριζε. Ήμασταν μακριά κι από το φοιτητικό μαχητικό κίνημα όπως εκφραζόταν από το ΚΚΕ. Ήταν πολύ στρατιωτικοποιημένο για να χωράμε και να μας εκφράζει. Συμφωνώ ότι το Χημείο είναι ορόσημο της εποχής και της γενιάς, αλλά ποτέ μας δεν μπορέσαμε να συμπλεύσουμε με όσους φορούσαν κομματική στολή και παρωπίδες. Ασε που μερικές φορές αισθανόμασταν ότι μας έβλεπαν σαν εχθρούς.

>>Ναι, δε συμμεριζόμασταν την «σοσιαλιστική ευφορία» της περιόδου, γιατί αυτή η «σοσιαλιστική ευφορία» ήταν που μας έκοβε live στη μέση και μας έκανε σε διάφορα σκηνικά τη ζωή δύσκολη. Ακόμα το κράτος δεν είχε αλλάξει πλήρως, ας πούμε το μυαλό του αστυνομικού δεν είχε προχωρήσει και πολύ από τα χρόνια της χούντας ή της σκληρής δεξιάς. Ξέραμε να αποφεύγουμε πάντως τις κακοτοπιές, εντοπίζαμε αμέσως την παρουσία των ασφαλιτών.

>>Έχουμε παίξει σε απίθανα μέρη. Πώς μπορώ να ξεχάσω το Shalloon Las Vegas στο Κιάτο που είχαμε για κοινό 4 άτομα και στο διπλανό μαγαζί τύπου επαρχιακή ντίσκο γινόταν χαμός; Αλλά, στον αντίποδα, και στο Άλφαβιλ νομίζω το ’87, παίξαμε με Last Drive και ήταν ασφυκτικά γεμάτο, έχοντας άλλο τόσο κόσμο έξω.

>>Εντάξει, είχαμε μια «κοντρίτσα» με την «σκηνή του Πηγάσου» (Αρνάκια, Anti-Troppau Council κτλ.), αλλά τη λύσαμε σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Χάσανε στο πρώτο ματς και στον επαναληπτικό. Και τα πάντα διeυθετήθηκαν εκεί.

>>Η Creep τελείωσε το ’86 και οι Villa τελείωσαν το ’91. Ξαναπροσπάθησα να την στήσω το 1995 με την FM Records που μου πρότεινε να χρηματοδοτήσει νέες κυκλοφορίες κι εγώ να είμαι label manager. Όχι στο ίδιο ύφος, έβγαλα Nightstalker και Blackmail, κυκλοφορίες για τις οποίες είμαι πολύ περήφανος αν και οι νιουγουεϊβάδες δεν ακολούθησαν. Ήταν λυμένα τα ζητήματα διανομής, εκτύπωσης κτλ., αλλά δεν κράτησε γιατί ήθελαν να λειτουργήσουν εντελώς εμπορικά π.χ. να βγάλουν hip hop (εγώ τους πήγα τους Terror X Crew) κι άλλα πράγματα που δεν μπορούσα να ακολουθήσω. Είναι λίγο παραγνωρισμένη αυτή η δεύτερη σύντομη περίοδος, αλλά είμαι περήφανος γι’ αυτήν.

>>Το 1992-93 ξεκίνησα τους HeadQuake, με τους οποίους παίζω μέχρι σήμερα. Δε μας ξένισε η επιτυχία του ελληνόφωνου ροκ στα 90s. Ξέραμε ότι ο ελληνικός στίχος παίζεται στο ραδιόφωνο και γι’ αυτό τον κυνηγούσαν οι εταιρείες. Εκείνον τον καιρό ακόμα και οι Last Drive ήταν στην απ’ έξω.

>>Ακόμα και την εποχή της Creep είχα πρωινή δουλειά, υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών από το 1982 – Δόκτορ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ. Προσπαθούσα να κρύβω την άλλη ταυτότητά μου, αλλά δεν ήταν πάντα εφικτό. Θυμαμαι μια φορά στην εφορία να μου λέει ένας κύριος «ρε συ Μπάμπη, σε είδα χθες στην τηλεόραση» – είχε δει το κλιπ του “Annie’s Animal” στις μουσικές σφήνες που έδειχνε η ΕΡΤ2. Η δουλειά με απέτρεψε από το να έχω εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση, αυτό ναι. Έτσι κι αλλιώς ήμουν παντρεμένος από 23 ετών, από το 1981 και δε με επηρέασε η σκηνή από το να κάνω οικογένεια, έχω δύο παιδιά. Αντίθετα, η οικογένεια με προφύλαξε από την σκηνή.

>>Είναι μια άσχημη ιστορία η πρέζα για εκείνη την εποχή. Είτε τη διέδωσαν όπως θέλει ο αστικός μύθος, είτε δεν την εμπόδισαν, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Είχα πολλούς φίλους που ταλαιπωρήθηκαν, το 1993 έχασα τους δύο κολλητούς μου. Τον Fill των Yell-O-Yell από ναρκωτικά και τον Κώστα Ποθουλάκη των Villa 21 σε δύστυχημα με το μηχανάκι του. Ήταν πολύ σκληρό. Τους θυμάμαι και τους δύο πολύ έντονα και μου λείπουν πολύ. Τους σκέφτομαι στα ευχάριστα που μου συμβαίνουν, σκέφτομαι ότι θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί τους.

>>Σαν μορφές από αυτές που παίξαμε μαζί, σίγουρα ο Cave εποχής Birthday Party ήταν το κάτι άλλο στην σκηνή, τη γέμιζε με έναν απίστευτο τρόπο. Αν κι εγώ από αυτούς καλύτερη παρέα έκανα με τον Barry Adamson. O πιο ωραίος και γενναιόδωρος τύπος ήταν πάντως ο Greg Sage των Wipers.

>>45 χρόνια είμαι ενεργός στη μουσική. Ακροατής, μέλος γκρουπ, εκδότης, παραγωγός, διανομέας, τα πάντα. Τι κατάλαβα; Πέρασα καλά. Το διασκέδασα. Και συνεχίζω.

(από το popaganda, 2016)

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Δηλητήρια, δαντέλες, μαύρο χιούμορ και ταλέντο

"Αρσενικό και παλιά δαντέλα"

Θεατρικός Όμιλος Άνδρου

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου


Από το Μάρτη ακόμη, όταν πληροφορήθηκα πως ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου προγραμμάτιζε να ανεβάσει το "Αρσενικό και παλιά δαντέλα" του Τζόζεφ Κέσελρινγκ, περίμενα με ανυπομονησία τη μέρα που θα παρακολουθούσα την παράσταση. Οι λόγοι ήταν δύο. Πρώτα πρώτα το συγκεκριμένο έργο είναι από τις αγαπημένες μου μαύρες κωμωδίες, που έχω πρωτογνωρίσει από την κινηματογραφική μεταφορά του 1944 από τον Φρανκ Κάπρα, με τον απολαυστικό Κάρι Γκράντ στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ανιψιού Μόρτιμερ (Μορφέας στην ελληνική απόδοση-μεταφορά). Δεύτερος λόγος είναι η υψηλή, στα όρια επαγγελματισμού, ποιότητα των παραστάσεων του ΘΟΑ, τουλάχιστο τα τελευταία χρόνια που παρακολουθώ συστηματικά τη δουλειά τους. Μετά το απαιτητικό περσινό "Μεγάλο μας τσίρκο" του Καμπανέλλη, που συμμετείχε στο 2ο φεστιβάλ, κλήθηκαν φέτος να αποδώσουν ένα επίσης απαιτητικό έργο, και μπορώ να πω πως πέτυχαν απόλυτα το στόχο τους.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Πέτρες στις τσέπες του"

...έβαλε ένας Ιρλανδός κομπάρσος, ο Σον, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής στην πατρίδα του, και βούτηξε στη θάλασσα. Έτσι λέει το στόρι του θεατρικού έργου που έδωσε τον τίτλο και στο άρθρο. Λέει ακόμη (αντιγράφω από το πρόγραμμα): "Ο Τσάρλι κι ο Τζέικ (σ.σ. οι δυο πρωταγωνιστικοί ρόλοι) είναι δυο ντόπιοι βοηθητικοί ηθοποιοί, δηλαδή extras… δηλαδή κομπάρσοι… δηλαδή οι άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα… και συμμετέχουν στην ταινία." ... "Ο ψεύτικος κόσμος του Χόλυγουντ σε σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα μιας επαρχιακής πόλης, μέσα από τα μάτια 2 ανθρώπων, μέσα από τις ζωές 15 χαρακτήρων, μέσα από την απαξίωση και την καταξίωση, μέσα… μαζικής ενημέρωσης και μεταφοράς."

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

3ο Διεθνές Φετιβάλ Άνδρου

Εναρκτήρια συναυλία 29 Ιουλίου 2017


Πριν αρχίσω να γράφω αυτή την ανάρτηση, είχα σκεφτεί την εισαγωγική φράση, ωστόσο φαίνεται πως με πρόλαβε άλλος! Διαβάζοντας κάποια άρθρα σε ιστολόγια και εφημερίδες, σχετικά με τη συναυλία του Σαββάτου και κάποια παράλληλη εκδήλωση που έλαβε χώρα λίγες δεκάδες μέτρα πιο πέρα, την ίδια μέρα και ώρα, βρέθηκα μπροστά στην ίδια ακριβώς φράση: "Το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου ξεκίνησε συνεχίζοντας από εκεί που είχε σταματήσει το προηγούμενο". Η συγκεκριμένη φράση βέβαια είχε γραφτεί με τελείως διαφορετικό νόημα και ύφος, μάλλον αρνητικό θα έλεγα, από αυτό που πραγματικά συνέβη: ένας μεγάλος έλληνας δημιουργός έκλεισε το 2ο φεστιβάλ, ένας μεγάλος έλληνας δημιουργός άνοιξε το 3ο. Στις 3 Σεπτεμβρίου πέρσι είχε εμφανιστεί ο Θάνος Μικρούτσικος, μαζί με το Μίλτο Πασχαλίδη, στις 29 Ιουλίου φέτος άνοιξε αυλαία ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Άνδρος - Οι πρώτες συναυλίες του καλοκαιριού

Λίγες μόνο μέρες πριν την έναρξη του φετινού 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου, το οποίο ανοίγει τις πύλες του στις 29 Ιουλίου με Σταμάτη Κραουνάκη, δόθηκαν στη Χώρα της Άνδρου δυο πολύ ενδιαφέρουσες συναυλίες, μία από καιρό αναμενόμενη με μεγάλο ενδιαφέρον, και μία έκπληξη της τελευταίας σχεδόν στιγμής! Κοινό χαρακτηριστικό των δύο συναυλιών ήταν η εμφάνιση για δεύτερη φορά στο νησί και των δυο καλλιτεχνών, αλλά και η guest εμφάνιση του του ενός στη συναυλία του άλλου! Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Περιφερειακό Πρωτάθλημα Optimist & Laser 4.7

Ναυτικός Όμιλος Άνδρου


Στην Κω έγιναν το περασμένο τριήμερο 24 με 26 Μαρτίου οι ιστιοπλοϊκοί Περιφερειακοί Αγώνες Νήσων Αιγαίου και Κρήτης 2017, των κατηγοριών Optimist και Laser 4.7. Στους αγώνες συμμετείχε, όπως κάθε χρόνο, και ο Ναυτικός Όμιλος Άνδρου, με αρκετές διακρίσεις, δηλαδή 4 κύπελλα και 3 προκρίσεις.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

"Spatial Memory"

Μιας και βρέθηκα ξανά στην Αθήνα, δεν έχασα την ευκαιρία να επισκεφθώ μια έκθεση ζωγραφικής, η οποία ξεκίνησε πριν λίγες μέρες. Αφορμή μου έδωσε η ανάρτηση για την αναγγελία της έκθεσης που είδα σε τοπική ιστοσελίδα, καθότι ο δημιουργός Γιώργος Σαλταφέρος είναι Ανδριώτης. Δεν ήταν όμως η καταγωγή του καλλιτέχνη ο λόγος που επισκέφθηκα την έκθεση, άλλωστε προσωπικά δεν τον γνώριζα μέχρι χθες, εκτός μιας σύντομης γνωριμίας που είχαμε το καλοκαίρι. Ήταν κάποια σχόλια και, κυρίως, φωτογραφίες κάποιων έργων του, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

"Waiting For Something"

Μπορεί το "Phos" του 1976 να θεωρείται ο δημοφιλέστερος και πιο επιτυχημένος δίσκος των Socrates, με μια εξαιρετική παραγωγή, πολύ καλύτερη από τις μέτριες των προηγούμενων δίσκων τους, από τον διεθνώς γνωστό ήδη τότε Βαγγέλη Παπαθανασίου, (βλέπε Aphrodite's Child), προσωπικά όμως βρίσκω πιο ενδιαφέροντα και συναρπαστικό τον αμέσως επόμενο, που ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, και μετά από αρκετές ανακατατάξεις μελών. Ίσως γιατί τον πρωτάκουσα σαν νέα κυκλοφορία, μόλις είχε πρωτοβγεί. Ίσως πάλι για τον διαφορετικό ήχο του, αν και το γκρουπ δεν είχε τελικά ποτέ έναν αυστηρά καθορισμένο ήχο. Από τον πιο ψυχεδελικό ροκ ήχο του πρώτου τους άλμπουμ, στις πιο χαρντ ροκ φόρμες, το μπλουζ-ροκ, το progressive rock και μέχρι τον πιο ραφιναρισμένο και πιο πειραματικό ήχο του "Phos", με επιρροές από Χέντριξ, Κλάπτον και Led Zeppelin, το κοινό σημείο στη μουσική τους ήταν οι ελληνικοί, ηπειρώτικοι ήχοι (χαρακτηριστικότατο το "Mountains") και μια εν γένει ελληνικότητα, που ξεπηδούσε πονηρά μέσα από το κλασικό ροκ τους. αλλά και μέσα από το όνομα του γκρουπ, Socrates Drank the Conium, όπως ήταν αρχικά. Για τους χαρντ ροκ φανς τους μάλιστα, η εκλεπτυσμένη παραγωγή του Βαγγέλη θεωρήθηκε μέγα ολίσθημα, όπως ολίσθημα θεωρήθηκε και το εν λόγω άλμπουμ "Waiting for Something" του 1980.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

"Ελλαδέξ"

"Λευκαίνει καλύτερα!"



Στην ελληνική, αλλά και όχι μόνο, δισκογραφία υπάρχουν κάποιες "ευτυχείς συγκυρίες", όπου οι συναντήσεις κάποιων δημιουργών έχουν δώσει σημαντικότατα έργα, ή, σε άλλες περιπτώσεις, έργα με κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση συγκαταλέγεται και τούτος ο δίσκος του 1975, αποτέλεσμα συνεύρεσης τριών ιδιαίτερων δημιουργών, οι οποίοι ωστόσο είχαν ήδη συνεργαστεί ξανά προηγουμένως, ανά δύο. Ο Γιάννης Λογοθέτης, σκιτσογράφος, στιχουργός αλλά και συνθέτης, γνωστότατος (και μη εξαιρετέος!) και ως Λογό, από τη μια, και ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, κιθαρίστας και συνθέτης - μέλος ενός ιστορικού συγκροτήματος, το "Κιου" των Πελόμα Μποκιού, έχουν συνεργαστεί ένα μόλις χρόνο πριν, σε άλλον ένα σατιρικό δίσκο με τραγουδιστή τον Ανδρεάδη, ως στιχουργός ο πρώτος, ως συνθέτης και ενορχηστρωτής ο δεύτερος. Παράλληλα, ο Κιουρκτσόγλου συνεργάζεται με το Δημήτρη Πουλικάκο για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων και της παραγωγής του, ίσως, σημαντικότερου ελληνικού ροκ δίσκου (ο οποίος όμως θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά), "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος". Σε αντάλλαγμα της συνδρομής του αυτής, ο Κιουρκτσόγλου ζητά από τον Πουλικάκο να ερμηνεύσει ένα καινούριο του τραγούδι. Ο Πουλίκας δεν πολυγουστάρει το κομμάτι που του προτείνει ο Κιουρκτσόγλου, υποχωρεί όμως τελκικά και κάνει τη χάρη στον "παραγωγό" του. Έτσι προκύπτει το "Ελλαδέξ", ο πιο ροκ δίσκος του Γιάννη Λογοθέτη!

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

"Split"

Είχα χρόνια να δω ταινία του M. Night Shyamalan, για να ακριβολογώ από το "Σκοτεινό χωριό" του 2004. Η αλήθεια είναι ότι ο ταλαντούχος Ινδός που με είχε ενθουσιάσει με την "Έκτη αίσθηση", μου άφηνε στη συνέχεια την αίσθηση ότι σε κάθε επόμενη ταινία του ήταν όλο και περισσότερο απογοητευτικός. Και, για να λέμε την αλήθεια, το πρόβλημα που έβρισκα στις παλιές ταινίες του ήταν το συχνά "ξενέρωτο" φινάλε μετά από δυο ώρες δυνατού θρίλερ. Ίσως έφταιγε το ότι δεν έβρισκε τον κατάλληλο τρόπο να παρουσιάσει την "αποκάλυψη" της πραγματικότητας πίσω από το μυστήριο που έκρυβαν φαινομενικά οι ιστορίες του. Σίγουρα πάντως, μετά τη θέαση της νέας του ταινίας, νομίζω θα πρέπει να ξαναδώ κάποιες παλιότερές του και να αναθεωρήσω τις βαθμολογίες που τους είχα δώσει τότε, σε γνωστό site. Και οπωσδήποτε, να ξαναδώ τον "Άφθαρτο" και, ίσως, να ανεβάσω τη βαθμολογία του από τα αρχικά 4/10.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Blue Monday

Άκουγα το πρωί σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι η σημερινή Δευτέρα έχει χαρακτηριστεί, από το 2005, ως "Blue Monday". Ο χαρακτηρισμός, λέει, οφείλεται σε έναν υπολογισμό που προκύπτει από κάποιον, αυθαίρετο προφανώς, μαθηματικό τύπο, ο οποίος, χρησιμοποιώντας παραμέτρους όπως οι καιρικές συνθήκες, χρέη που εκκρεμούν, οι μέρες που πέρασαν από τα τελευταία Χριστούγεννα, και μερικές ακόμη, δίνει ένα αριθμητικό αποτέλεσμα που δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους. Με το μαθηματικό λοιπόν αυτό τύπο προκύπτει ότι, για τους κατοίκους του Βορείου ημισφαιρίου, η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΛΗ (ΜΟΥΣΙΚΗ) ΧΡΟΝΙΑ!

Η μουσική είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Υπήρξα ανέκαθεν συστηματικός ακροατής (αν και ουδέποτε δημιουργός ή εκτελεστής, έστω κι αν κάποια στιγμή το προσπάθησα). Όσο μπορώ να έχω παιδικές μνήμες, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική. Στην αρχή από το πικάπ του παππού -μιλάμε για ηλικία γύρω στα 3!- που είχα μάθει και το χειριζόμουν μόνος! Μετά από το ολόδικό μου πικάπ-βαλιτσάκι, που απέκτησα γύρω στα 5-6 χρόνια μου (και λέμε για τα σημερινά παιδιά και την ευκολία προσαρμογής τους με τη τεχνολογία από μικρή ηλικία, τελικά πάντα έτσι γινόταν, απλά οι δυνατότητες που είχαμε εμείς, ως παιδιά, να βρεθούμε με τέτοια γκατζετάκια στα χέρια μας ήταν πολύ πιο περιορισμένες). Στη συνέχεια από το δικό μου κασετόφωνο, το οποίο ήταν και ένα υποτυπώδες εργαλείο δημιουργίας (ηχογραφούσα, με πικάπ και μικρόφωνο, τα δικά μου, φανταστικά, "ραδιοφωνικά προγράμματα"!). Και πάντα, εννοείται, από κάποιο τρανζιστοράκι, από το οποίο και ενημερωνόμουν για ότι καινούριο κυκλοφορούσε στη δισκογραφική αγορά. Και αργότερα, που το "βαλιτσάκι" έγινε πλατώ, το κασετοφωνάκι ντεκ και το τρανζιστοράκι γουόκμαν, η μουσική συνέχισε να με συντροφεύει ασταμάτητα, παντού όπου έβρισκα ευκαιρία να ακούω.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία που "έφαγε" ο "δαίμων"

Τις προηγούμενες δεκαετίες, στα τυπογραφεία κυκλοφορούσε ο γνωστός "δαίμων", που, σαν άλλος καλικάντζαρος, αρεσκόταν να ...ανακατεύει γράμματα, λέξεις, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα, φωτογραφίες, διαστρέφοντας ή και καταστρέφοντας ολοσχερώς το περιεχόμενο του εντύπου. Στη σύγχρονη εποχή, που η αναγνωσιμότητα των εντύπων έχει μειωθεί δραματικά, ο "δαίμων των τυπογραφείων" δεν βρίσκει πια ενδιαφέρον στους χώρους αυτούς και έχει μετακομίσει στους ...servers των ιστοσελίδων!. Ένας τέτοιος δαίμων λοιπόν χτύπησε και το σέρβερ της google.gr και, όπως ήταν πεινασμένος, "έφαγε" μια ολόκληρη ανάρτηση από το ιστολόγιό μου!

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

(Σαν) συνέχεια από το προηγούμενο...

Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, στις 23 Νοέμβρη 2006, ξεκινήσαμε με ένα φίλο μια σειρά μουσικών εκπομπών σε τοπικό ραδιοσταθμό του νησιού. Ήταν δίωρες εβδομαδιαίες εκπομπές γενικού μουσικού περιεχομένου, με κύριο όμως άξονα τη μουσική που άρεσε περισσότερο και στους δυο μας: τη ροκ. Κύρια δομή των εκπομπών ήταν κάθε εβδομάδα ένα αφιέρωμα: σε μουσικά είδη, σε πορτρέτα καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, σε παρουσιάσεις δίσκων, και σε ότι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει μια μουσική ενότητα. Είχε τίτλο "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" (δανεισμένο από το ομότιτλο τραγούδι του Πουλικάκου) και έμεινε "στον αέρα" για τρία χρόνια, μέχρι τις 17 Δεκέμβρη του 2009.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Η πρώτη "ραπ" κυκλοφορία

Το πασίγνωστο "Rapper's Delight" των Sugarhill Gang επίσημα θεωρείται ως η πρώτη χιπ-χοπ κυκλοφορία στην παγκόσμια δισκογραφία, που καθιέρωσε το ραπ ιδίωμα, στα τέλη του 1979. Επιπλέον, η Wikipedia αναφέρει ότι προηγήθηκε το "King Tim III (Personality Jock)" των Fatback, λίγους μήνες νωρίτερα (το οποίο προφανώς δεν γνώρισε επιτυχία, έτσι τα πρωτεία πήραν οι Sugarhill Gang). Υπάρχει όμως μια ηχογράφηση του 1965 (!) που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χιπ-χοπ! Και είναι πολλοί μουσικόφιλοι που συμφωνούν με την άποψη αυτή, αναμεσά τους και ο υπογράφων.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

"Lonely is an eyesore"...

Αν θα θέλαμε να δώσουμε ένα σύντομο ορισμό του post punk, που να περικλείει όλη την ουσία του όρου ωστόσο, και ταυτόχρονα την εξέλιξη του είδους από τη δεκαετία του '80, υπάρχει μια μικρή λεξούλα: 4AD. Μιλάμε για την ανεξάρτητη βρετανική ετικέτα της δισκογραφικής εταιρίας Beggars Banquet, που δημιουργήθηκε στα 1980. Η 4AD στέγασε πολλά νέα ονόματα, δημιούργησε μια υποκατηγορία μόνη της όλων των νέων ρευμάτων της εποχής, post punk / dark / alternative / indie rock, και τελικά ένα μύθο γύρω της. Ακόμα και σήμερα, όταν ακούω για κάποια νέα κυκλοφορία με αυτή την ετικέτα, πάντα δείχνω ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βλέπετε, οι ήχοι και τα ονόματα που βγήκαν από αυτή, σημάδεψαν ανεξίτηλα τα 80's, ειδικά αν ήσουν από εκείνους που τους άρεσε ιδιαίτερα ο σκοτεινός μεταπάνκ ήχος!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

"Με μια πειρατική γαλέρα"...

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα (ΚΑΙ είδα) τη χρονιά που τελειώνει ήταν το ελληνικό χιπ χοπ συγκρότημα των Social Waste. Αν και, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, οι μουσικές προτιμήσεις μου έρχονται από παλιότερες δεκαετίες και μουσικά είδη, και τη σκηνή του χιπ χοπ γενικά δεν θα έλεγα ότι την παρακολουθώ, υπήρξαν κατά καιρούς ονόματα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον, ίσως και γιατί συνήθως είχαν να πουν και κάτι περισσότερο από το στάνταρ του είδους.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

"Μια τέτοια μέρα"

Έχει κολλήσει στο μυαλό μου όλο το απόγευμα ένα ποπ τραγούδι των 70's, από ένα σαρανταπενταράκι που βρίσκεται στη δισκοθήκη μου, "κληρονομιά", μαζί με αρκετά ακόμη, από ένα θείο μου. Το ερμηνεύει η Μαρίνα, μια ποπ τραγουδίστρια της εποχής (μιλάμε για 60-70) η οποία, αν και είχε όμορφη χροιά, δεν ευτύχησε να τραγουδήσει αξιόλογα τραγούδια. Το αντίθετο μάλιστα, οι επιλογές που έκανε (ή που της έκαναν) μάλλον την αδίκησαν. Φωτεινή εξαίρεση το σινγκλάκι αυτό, το οποίο έχει στην πρώτη πλευρά το "Κάτι άλλο μου θυμίζει", σύνθεση του Κώστα Τουρνά, ενώ "συμπλήρωμα" στην δεύτερη υπάρχει ένα διασκευασμένο τραγούδι, με ελληνικούς στίχους πάλι από τον Τουρνά, σύνθεση, σύμφωνα με την ετικέτα, κάποιου S. Sampaio, και τίτλο "Μια τέτοια μέρα". Είναι μάλλον το ομορφότερο τραγούδι που έχει ηχογραφήσει ποτέ η Μαρίνα, η ερμηνεία της είναι η καλύτερη που έχω ακούσει, νομίζω πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιτυχία της, ενώ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα σινγκλ γίνεται επιτυχία με το τραγούδι της δεύτερης πλευράς!

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

I 'm Your FAN!!!

Πολλά άκουσα στα ραδιόφωνα, από το πρωί, πολλά διάβασα στα blogs και στους ιστότοπους, για τον ποιητή, το συγγραφέα, τον τραγουδοποιό, τον ερμηνευτή (όσο κι αν ο ίδιος δε θεωρούσε εαυτόν τραγουδιστή), τον άνθρωπο Leonard Cohen. Δεν θα γράψω άλλα, θα κάνω το αφιέρωμά μου αναρτώντας ένα άλλο αφιέρωμα, μουσικό, που κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες έκαναν γι' αυτόν, ακριβώς 25 χρόνια πριν. REM, John Cale, Pixies, Nick Cave, James, Lloyd Cole, Ian McCulloch και πολλοί ακόμη, μαζεύτηκαν και κυκλοφόρησαν το Σεπτέμβρη του 1991 το tribute "I'm Your Fan - The songs of Leonard Cohen", ένα από τα καλύτερα cover albums που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ! Και πώς θα μπορούσε να μην είναι, με τόσο δυνατό υλικό!

Καλό ταξίδι!


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

"Θερμές" νύχτες

Το καλοκαίρι του '67 έμεινε γνωστό ως "Το καλοκαίρι της Αγάπης" (Summer of Love). Υπήρξε μια παγκόσμια κινητοποίηση, για το σταμάτημα του πολέμου του Βιετνάμ και για την Παγκόσμια Ειρήνη, από μεγάλες ομάδες νεολαίας. Όμως το επίκεντρο, η καρδιά των κινητοποιήσεων, και το μέρος που μάζεψε τον περισσότερο κόσμο, καμιά εκατοστή χιλιάδες, ήταν το Σαν Φρανσίσκο. "Γενιά της Αγάπης" (Love Generation) ονομάστηκαν, ήταν οι γνωστοί hippies, τα "Παιδιά των Λουλουδιών".

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

"Ντίλι ντίλι..."

Το παρακάτω μου ήρθε στο μυαλό μετά από σειρά γεγονότων. Κατά τα γνωστά, κοιτώντας αναρτήσεις στο google+ πριν λίγες μέρες, σχολίασα ένα μουσικό βίντεο, προσθέτοντας στη συνέχεια κι εγώ άλλο ένα του ίδιου καλλιτέχνη, που μου αρέσει πολύ, το οποίο αφηγείται μια ιστορία πολύ όμοια με μια που μας έλεγαν παλιά οι γιαγιάδες μας. Οι δύο ιστορίες ξεκινούν διαφορετικά, όμως η συνέχεια είναι πανομοιότυπη. Επίσης στην ελληνική εκδοχή, δεν είναι αθώο το ποντικάκι, όπως συμβαίνει στην ιταλική, καθώς είναι αυτό που ξεκινά όλο το κακό! Η γιαγιά μου λοιπόν μου έλεγε αυτό το "ποιηματάκι":

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Φελίνι-Ρότα: αφιέρωμα

Ένα πολύ ενδιαφέρον τετραήμερο αποτέλεσε την ξεχωριστή, για το φετινό Φεστιβάλ Άνδρου, εκδήλωση. Όπως είχε υποσχεθεί από το ξεκίνημά του ο καλλιτεχνικός διευθυντής Παντελής Βούλγαρης, το φεστιβάλ αυτό θα είναι πολυθεματικό, δεν θα περιοριστεί δηλαδή στα τυπικά μουσική-θέατρο, και ήδη από το δεύτερο χρόνο του είχαμε τα πρώτα δείγματα. Υπήρξαν παραστάσεις χορού, κουκλοθεάτρου, όμως το τετραήμερο 1 έως 4 Αυγούστου απολαύσαμε ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα σε δύο δημιουργούς που αποτελούν σημείο αναφοράς για το ευρωπαϊκό (αλλά και όχι μόνο) σινεμά, ο καθένας στο είδος του! Φελινικές εικόνες ντυμένες με ήχους Νίνο Ρότα γέμισαν τις τέσσερις μέρες του διπλού αφιερώματος. Και δεν ήταν μόνο οι εντός Ανοιχτού Θεάτρου δραστηριότητες!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

"Ο Θόδωρος και το Δίκανo"

Μόλις συνειδητοποίησα ότι χθες κλείσαμε ένα μήνα και μπήκαμε στο δεύτερο! Πρώτη Οκτώβρη αναρτήθηκε το εισαγωγικό σημείωμα σε τούτο το blog. Άντε άλλοι έντεκα, να γιορτάσουμε και την ετήσια επέτειο!

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Μια "underground" ιστορία 2

Πώς τελικά τα πάντα στον κόσμο τούτο είναι ένας κύκλος! Πώς έρχονται και δένουν διάφορα πράγματα μεταξύ τους! Αφορμή να συνεχίσω την "underground" ιστορία μου έδωσε μια ανάρτηση και κάποια σχόλια που έγιναν σ' αυτή, στο G+ του φίλου blog του Ποιητή-Πόε (του "POEt'S SOUND"). Αναφέρομαι σε ανάρτησή του για το νέο βίντεο των Merchandise, γκρουπ που ηχογραφεί στην 4AD, ετικέτα της Beggar's Banquet, το οποίο μου θύμισε εποχές 80's της θρυλικής εταιρίας. Μου θύμισε επίσης ένα κλιπ που είχα χρόνια να δώ, βρήκα κάποια στιγμή στο youtube και ανάρτησα πριν ένα περίπου μήνα στο G+. Αναφέρομαι στο ένα και μοναδικό σινγκλ που είχε βγεί από το ένα και μοναδικό άλμπουμ ενός, εφήμερου όπως αποδείχτηκε, γκρουπ που είχε σχηματιστεί από δύο αποχωρήσαντες, τον Πίτερ Μέρφι από τους Bauhaus και τον Μικ Καρν από τους Japan. Το σχήμα ονομαζόταν Dalis Car και ήταν ηχητικά ένα κράμα σχεδόν των δύο προηγούμενων γκρουπ. Το άλμπουμ λεγόταν "The Waking Hour" και κυκλοφόρησε το 1984 από την Paradox, ετικέτα επίσης της Beggar's Banquet, που δημιουργήθηκε ειδικά για την κυκλοφορία αυτή. Το σινγκλ ήταν το "The Judgement Is The Mirror":

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Αλέξανδρος Καΐρης (1913-1943)


Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και μια ανάρτηση (απόσπασμα από το "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ") που είδα στο G+, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά σε έναν από τους πολλούς αφανείς ήρωες του πολέμου του '40, το συμπατριώτη μας Αλέξανδρο Καΐρη, ανεβάζοντας το παρακάτω βίντεο. Πρόκειται για τη βιντεοσκόπηση μιας εκδήλωσης που διοργανώθηκε πριν δυο χρόνια, στο Δημοτικό Θέατρο Άνδρου, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μεσαριάς-Κουμανής. Ήταν μια εκδήλωση μνήμης για τον ήρωα που έφυγε στα 30 του χρόνια, στην οποία μίλησαν ο Διονύσης Ρηγόπουλος και ο Διαμαντής Μπασαντής. Προβλήθηκε επίσης απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ" από το αρχείο της ΕΡΤ (παραγωγή 1985), όπου μιλά ο Ρήγας Ρηγόπουλος. Στην εκδήλωση, που πραγματοπιοιήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014, συμμετείχε μουσικά και η Χορωδία Μαθητών Γυμνασίου & Λυκείου Άνδρου.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Μέγκλα και Τζάμπα

Τι μου ήρθε τώρα;! Εντελώς ξαφνικά θυμήθηκα μια ιστορία για δυο λέξεις σχετικές μεταξύ τους και αντίθετες, αντώνυμες θα τις λέγαμε στα Νέα Ελληνικά, που δεν είναι ελληνικές, ή μάλλον όχι ακριβώς ελληνικές. Είχα ακούσει πριν χρόνια κάποια ερμηνεία τους, δεν το έψαξα περισσότερο (μάλλον δεν μ' ενδιέφερε) και έμεινα εκεί. Τώρα λοιπόν που μου ξαναήρθαν στο μυαλό, είπα να το ψάξω λίγο. Ιδού τα αποτελέσματα.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει ...Google!

(για να ...παινέψουμε και το "σπίτι" μας, που μας φιλοξενεί)


Μου αρέσει (αν ίσως δεν το έχετε ακόμα καταλάβει) να γράφω ιστορίες. Απλές. Μικρές. Τα είπαμε και στο εισαγωγικό σημείωμα του ιστολογίου μου. Από τη μια θέλω να καταγράφω τις σκέψεις μου. Από την άλλη να κοινοποιώ μουσικές που μου αρέσουν. Τα συνδυάζω λοιπόν και τα δυο και τα αναρτώ. Όπως έκανα και στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση με τους Pigbag.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Arena rock in Andros

Νομίζω πως είναι ο κατάλληλος τίτλος για να περιγράψει κάποιος μια συνηθισμένη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έτσι θα περιέγραφα ωστόσο και την παράσταση Βασίλης και Γιάννης: "Άντε να λύσουμε..." που έδωσαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Ζουγανέλης στις 18 Αυγούστου στο Δημοτικό Στάδιο Άνδρου, στα πλαίσια (και αυτή) του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου. Βλέπετε το ροκ των σταδίων κυριάρχησε εκείνο το βράδυ, κι ας μην ήταν ο Παπακωνσταντίνου ο μόνος περφόρμερ.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Άνδρος - Καλοκαίρι - Θέατρο

Και πάλι 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου. Μια γρήγορη ματιά στα θεατρικά, τουλάχιστον στις παραστάσεις που παρακολούθησα. Λοιπόν, σίγουρα ξεχώρισαν αυτές των δύο (από τρεις συνολικά, την τρίτη δεν την είδα) τοπικών θεατρικών ομίλων, ο "Οιδίπους τύραννος" από τη Λαϊκή Σκηνή Άνδρου στις 20 Ιουλίου (την οποία είδα εκτός φεστιβάλ σε δεύτερο ανέβασμα το Σεπτέμβρη) και "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Καμπανέλλη (και μουσική Ξαρχάκου) από τον Θεατρικό Όμιλο Άνδρου στις 29 Ιουλίου (παράσταση που επίσης ξανανέβηκε το Σεπτέμβρη).

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου

Αν υπάρχει κάτι που οπωσδήποτε πρέπει να γράψω, ένα θέμα με το οποίο πρέπει να ξεκινήσω τούτο το ιστολόγιο, αυτό είναι σίγουρα το Φεστιβάλ Άνδρου, το οποίο, ήδη από τον δεύτερο χρόνο διοργάνωσής του, χαρακτηρίστηκε ως διεθνές, φιλοδοξώντας, τα επόμενα χρόνια, να αναδειχτεί σε μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός της χώρας. Με καλλιτεχνικό διευθυντή τον μεγαλύτερο εν ζωή Έλληνα σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη (γνωστό και ως κυρ Παντελή), και με έμφαση στην ποιότητα αλλά και την ποικιλία θεαμάτων, μας χάρισε ήδη δύο καλοκαίρια γεμάτα καλλιτεχνική δραστηριότητα, σε ένα νησί δυο μόλις ώρες από την Αθήνα, στο νησί μου, στην Άνδρο.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Μουσικό ή όχι;

Για να δούμε που θα πάει αυτό το blog... Μια αρχική σκέψη ήταν να ξεκινήσω μια μουσική σελίδα, με σχόλια-κριτικές-ενημερώσεις γύρω από μουσικά θέματα. Το φανταζόμουν ακόμα και σαν υποκατάστατο μουσικής ραδιοφωνικής εκπομπής (αλλά χωρίς ραδιόφωνο). Μετά ήρθε το G+ όπου και πάλι αρκετές από τις αναρτήσεις μου ήταν μουσικού περιεχομένου, με ή χωρίς σχόλια, ενώ ταυτόχρονα έκανα μικρά σχόλια σε μουσικές αναρτήσεις άλλων.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Εν αρχή...

Ζήτημα πρώτο: όχι, δεν είμαι Cave-maniac, αν και ο τίτλος-υπότιτλος της σελίδας παραπέμπει (και) στον Νικόλα. Είμαι ωστόσο φαν του Nick Cave (γνωστός και ως ο Νικόλας ο Σπηλιάς, θα γράψω εννοείται κάποια στιγμή γι' αυτόν) και είναι προφανές πως ένας από τους καλύτερους, για μένα, δίσκους του έδωσε τον τίτλο και στο blog αυτό. Και μιας και έγινε η πρώτη αναφορά, ας ξεκινήσουμε το ιστολόγιο μουσικά!