Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Ιστιοπλοϊκοί αγώνες το Μάρτιο στην Άνδρο

Κάθε χρόνο, την περίοδο Φεβρουαρίου-Μαρτίου, η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία διοργανώνει τα Περιφερειακά Πρωταθλήματα ανά την Ελλάδα στις μικρές κατηγορίες Optimist και Laser 4.7. Τη διοργάνωση στην κάθε Περιφέρεια αναλαμβάνει ο όμιλος που επιλέγεται κάθε φορά από την ΕΙΟ. Φέτος λοιπόν, για το Περιφερειακό Πρωτάθλημα Νήσων Αιγαίου και Κρήτης, τη διοργάνωση διεκδίκησε και πήρε ο Ναυτικός Όμιλος Άνδρου. Οι ημερομηνίες διεξαγωγής του Περιφερειακού θα είναι 23, 24 και 25 Μαρτίου. Αυτό σημαίνει τριπλή γιορτή για το νησί!

Το τριήμερο αυτό, για τη φετινή χρονιά, θα ήταν έτσι κι αλλιώς διπλά εορταστικό, καθώς, εκτός από την Εθνική Εορτή της 25ης Μαρτίου την Κυριακή, το Σάββατο 24 Μαρτίου θα εορταστεί και η τοπική εορτή της Παναγίας Θεοσκέπαστης, η οποία είναι κινητή και προηγείται πάντοτε του Πάσχα 15 μέρες. Η μέρα αυτή κάθε χρόνο είναι για το νησί ένα μεγάλο πανηγύρι καθώς το εορταστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων λιτανεία της Εικόνας της Παναγίας με συνοδεία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας (και συνήθως κάποιας ακόμη προσκεκλημένης ορχήστρας) και λαμπαδηφορία, ενώ πραγματοποιούνται και άλλες παράλληλες εκδηλώσεις (παραδοσιακοί χοροί κλπ).

Καθώς τα δύο προηγούμενα χρόνια είχα παρακολουθήσει το Περιφερειακό Πρωτάθλημα, που είχε διεξαχθεί στην Πάρο και στην Κω, έχω να πω πως πρόκειται για ένα ακόμη πανηγύρι! Σε μια μάλλον νεκρή τουριστικά για τα νησιά μας περίοδο, δημιουργείται ένα έντονο τετραήμερο, με την προσέλευση πολλών αθλητών, συνοδών και επισκεπτών (μην ξεχνάμε μιλάμε για αθλητές ανήλικους, επομένως είναι πολλοί και οι γονείς που ταξιδεύουν μαζί τους). Το πανηγύρι λοιπόν θα είναι διπλό αυτή τη φορά (τριπλό αν συμπεριλάβουμε και την 25η) και προβλέπεται αυξημένη προσέλευση κόσμου, παρόλο που η γιορτή της Θεοσκέπαστης πέφτει πολύ νωρίς φέτος. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τους επιχειρηματίες του νησιού, που παραπονιούνται, όχι άδικα, για την ανύπαρκτη δουλειά τη χειμερινή περίοδο, να οργανωθούν, να προετοιμαστούν και να προσφέρουν καλή φιλοξενία στου επισκέπτες.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Fontana vs... Caruso !!!

Πριν πάρα πολύ καιρό (ίσως να κοντεύουν δυο χρόνια...) είχα πέσει πάνω σε μια ανάρτηση στο G+ του κομματιού "Je crois entendre encore", άρια από το "Les pêcheurs de perles" ("Αλιείς Μαργαριταριών", όπως είναι γνωστή σε μας η όπερα αυτή του Ζορζ Μπιζέ), σε δυο εξαιρετικές ερμηνείες του Ενρίκο Καρούζο, του μεγαλύτερου ίσως τενόρου όλων των εποχών. Είχα σχολιάσει τότε ότι αυτή η υπέροχη μελωδία μου ήταν γνωστή όχι από την όπερα, αλλά από κάποιο παλιό ιταλικό ποπ τραγούδι των 60's. Έκανα μια σύντομη έρευνα στη δισκοθήκη μου χωρίς να εντοπίσω το κομμάτι, αν και ήμουν σχεδόν σίγουρος πως υπήρχε σε κάποιο παλιό 45αράκι. Δεν το έψαξα περισσότερο.
Αργότερα θυμήθηκα πως ο τίτλος του ίσως να ήταν "A Te" ή κάπως έτσι, με ερμηνευτή πιθανότατα τον Al Bano. Βρήκα και άκουσα κάποια παλιά δισκάκια του τραουδιστή, αλλά και πάλι τζίφος! Και ξαφνικά μια αναλαμπή: το κομμάτι είναι β' πλευρά σε ιταλική διασκευή του πασίγνωστου "Delilah" του Τομ Τζόουνς, σε δισκάκι με τη μαύρη ετικέτα της RCA Victor! Αλλά ποιος είναι ο ερμηνευτής αδύνατο να θυμηθώ. Τώρα όμως ήταν εύκολο: ξανά σκάλισμα στη δισκοθήκη όλα τα δισκάκια με τη μαύρη ετικέτα, και το εντοπίζω! 1η πλευρά "La Nostra Favola" (η "Delilah", που λέγαμε πριν, στα ιταλικά) και 2η πλευρά πράγματι το "A Te". Ερμηνευτής των κομματιών ο Ιταλός Τζίμι Φοντάνα (γνωστός ίσως στην Ελλάδα περισσότερο από τη μεγαλύτερή του επιτυχία "Il Mondo"). Στην ετικέτα του σινγκλ αναφέρεται η απόδοση του κομματιού στους Γκασπάρι και Φοντάνα, αλλά πουθενά ο πραγματικός συνθέτης. Κι όμως, ακούστε το και είναι ξεκάθαρα η μελωδία της άριας του Μπιζέ. Τα παραθέτω και τα δυο. Καλή ακρόαση!

   

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Ένας δίσκος quiz...


Σερφάροντας, κατά τα γνωστά, στον "σωλήνα" (ελληνιστί: γιουτιούμπ), έπεσα σε μια audio ανάρτηση ενός από τα σούπερ αγαπημένα μου ελληνικά συγκροτήματα αγγλόφωνης ροκ στις δεκαετίες '80 & '90, των The Last Drive. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή δεν ήταν αυτό καθαυτό το γκρουπ (δεν εντυπωσιάστηκα καθώς έχω, ήδη από τότε, τη δισκογραφία τους σε βινύλια και cd), αλλά η εικόνα του βιντεοκλίπ: το χαρακτηριστικό εξώφυλλο της συλλογής "Gimmick" Compilation της γερμανικής δισκογραφικής Music Maniac, καθώς βρίσκεται, κι αυτή, στη δισκοθήκη μου. Και αποφάσισα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα...

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Ένας θρύλος της ελληνικής post-punk 80's σκηνής

Δημιουργός της πιο χαρακτηριστικής ελληνικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας των 80's Creep Records, αλλά και ντράμερ τότε του δημοφιλέστερου γκρουπ της εταιρίας (και πολύ αγαπημένου μου...) Villa 21 (και από το '92 στους HeadQuake). Τον θυμήθηκα με αφορμή μια πρόσφατη ανάρτηση που είδα σε μια κοινότητα του G+ στην οποία είμαι μέλος και, όπως πάντα, με έπιασε και πάλι η νοσταλγία για τα παλιά, τότε που, σε κάποιες βινυλιότσαρκες (Ομόνοια - Πολυτεχνείο - Εξάρχεια), αναζητούσα με ανυπομονησία κάποια καινούργια κυκλοφορία της Creep. Ψάχνοντας λοιπόν πληροφορίες για τον Μπάμπη Δαλίδη έπεσα σε μια περσινή του συνέντευξη στο popaganda (με αφορμή τo Αφιέρωμα στις Δισκογραφικές Εταιρείες του ’80 που έγινε το 2016), την οποία και αναδημοσιεύω ευθύς αμέσως.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Δηλητήρια, δαντέλες, μαύρο χιούμορ και ταλέντο

"Αρσενικό και παλιά δαντέλα"

Θεατρικός Όμιλος Άνδρου

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου


Από το Μάρτη ακόμη, όταν πληροφορήθηκα πως ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου προγραμμάτιζε να ανεβάσει το "Αρσενικό και παλιά δαντέλα" του Τζόζεφ Κέσελρινγκ, περίμενα με ανυπομονησία τη μέρα που θα παρακολουθούσα την παράσταση. Οι λόγοι ήταν δύο. Πρώτα πρώτα το συγκεκριμένο έργο είναι από τις αγαπημένες μου μαύρες κωμωδίες, που έχω πρωτογνωρίσει από την κινηματογραφική μεταφορά του 1944 από τον Φρανκ Κάπρα, με τον απολαυστικό Κάρι Γκράντ στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ανιψιού Μόρτιμερ (Μορφέας στην ελληνική απόδοση-μεταφορά). Δεύτερος λόγος είναι η υψηλή, στα όρια επαγγελματισμού, ποιότητα των παραστάσεων του ΘΟΑ, τουλάχιστο τα τελευταία χρόνια που παρακολουθώ συστηματικά τη δουλειά τους. Μετά το απαιτητικό περσινό "Μεγάλο μας τσίρκο" του Καμπανέλλη, που συμμετείχε στο 2ο φεστιβάλ, κλήθηκαν φέτος να αποδώσουν ένα επίσης απαιτητικό έργο, και μπορώ να πω πως πέτυχαν απόλυτα το στόχο τους.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Πέτρες στις τσέπες του"

...έβαλε ένας Ιρλανδός κομπάρσος, ο Σον, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής στην πατρίδα του, και βούτηξε στη θάλασσα. Έτσι λέει το στόρι του θεατρικού έργου που έδωσε τον τίτλο και στο άρθρο. Λέει ακόμη (αντιγράφω από το πρόγραμμα): "Ο Τσάρλι κι ο Τζέικ (σ.σ. οι δυο πρωταγωνιστικοί ρόλοι) είναι δυο ντόπιοι βοηθητικοί ηθοποιοί, δηλαδή extras… δηλαδή κομπάρσοι… δηλαδή οι άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα… και συμμετέχουν στην ταινία." ... "Ο ψεύτικος κόσμος του Χόλυγουντ σε σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα μιας επαρχιακής πόλης, μέσα από τα μάτια 2 ανθρώπων, μέσα από τις ζωές 15 χαρακτήρων, μέσα από την απαξίωση και την καταξίωση, μέσα… μαζικής ενημέρωσης και μεταφοράς."

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

3ο Διεθνές Φετιβάλ Άνδρου

Εναρκτήρια συναυλία 29 Ιουλίου 2017


Πριν αρχίσω να γράφω αυτή την ανάρτηση, είχα σκεφτεί την εισαγωγική φράση, ωστόσο φαίνεται πως με πρόλαβε άλλος! Διαβάζοντας κάποια άρθρα σε ιστολόγια και εφημερίδες, σχετικά με τη συναυλία του Σαββάτου και κάποια παράλληλη εκδήλωση που έλαβε χώρα λίγες δεκάδες μέτρα πιο πέρα, την ίδια μέρα και ώρα, βρέθηκα μπροστά στην ίδια ακριβώς φράση: "Το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου ξεκίνησε συνεχίζοντας από εκεί που είχε σταματήσει το προηγούμενο". Η συγκεκριμένη φράση βέβαια είχε γραφτεί με τελείως διαφορετικό νόημα και ύφος, μάλλον αρνητικό θα έλεγα, από αυτό που πραγματικά συνέβη: ένας μεγάλος έλληνας δημιουργός έκλεισε το 2ο φεστιβάλ, ένας μεγάλος έλληνας δημιουργός άνοιξε το 3ο. Στις 3 Σεπτεμβρίου πέρσι είχε εμφανιστεί ο Θάνος Μικρούτσικος, μαζί με το Μίλτο Πασχαλίδη, στις 29 Ιουλίου φέτος άνοιξε αυλαία ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Άνδρος - Οι πρώτες συναυλίες του καλοκαιριού

Λίγες μόνο μέρες πριν την έναρξη του φετινού 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου, το οποίο ανοίγει τις πύλες του στις 29 Ιουλίου με Σταμάτη Κραουνάκη, δόθηκαν στη Χώρα της Άνδρου δυο πολύ ενδιαφέρουσες συναυλίες, μία από καιρό αναμενόμενη με μεγάλο ενδιαφέρον, και μία έκπληξη της τελευταίας σχεδόν στιγμής! Κοινό χαρακτηριστικό των δύο συναυλιών ήταν η εμφάνιση για δεύτερη φορά στο νησί και των δυο καλλιτεχνών, αλλά και η guest εμφάνιση του του ενός στη συναυλία του άλλου! Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Περιφερειακό Πρωτάθλημα Optimist & Laser 4.7

Ναυτικός Όμιλος Άνδρου


Στην Κω έγιναν το περασμένο τριήμερο 24 με 26 Μαρτίου οι ιστιοπλοϊκοί Περιφερειακοί Αγώνες Νήσων Αιγαίου και Κρήτης 2017, των κατηγοριών Optimist και Laser 4.7. Στους αγώνες συμμετείχε, όπως κάθε χρόνο, και ο Ναυτικός Όμιλος Άνδρου, με αρκετές διακρίσεις, δηλαδή 4 κύπελλα και 3 προκρίσεις.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

"Spatial Memory"

Μιας και βρέθηκα ξανά στην Αθήνα, δεν έχασα την ευκαιρία να επισκεφθώ μια έκθεση ζωγραφικής, η οποία ξεκίνησε πριν λίγες μέρες. Αφορμή μου έδωσε η ανάρτηση για την αναγγελία της έκθεσης που είδα σε τοπική ιστοσελίδα, καθότι ο δημιουργός Γιώργος Σαλταφέρος είναι Ανδριώτης. Δεν ήταν όμως η καταγωγή του καλλιτέχνη ο λόγος που επισκέφθηκα την έκθεση, άλλωστε προσωπικά δεν τον γνώριζα μέχρι χθες, εκτός μιας σύντομης γνωριμίας που είχαμε το καλοκαίρι. Ήταν κάποια σχόλια και, κυρίως, φωτογραφίες κάποιων έργων του, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

"Waiting For Something"

Μπορεί το "Phos" του 1976 να θεωρείται ο δημοφιλέστερος και πιο επιτυχημένος δίσκος των Socrates, με μια εξαιρετική παραγωγή, πολύ καλύτερη από τις μέτριες των προηγούμενων δίσκων τους, από τον διεθνώς γνωστό ήδη τότε Βαγγέλη Παπαθανασίου, (βλέπε Aphrodite's Child), προσωπικά όμως βρίσκω πιο ενδιαφέροντα και συναρπαστικό τον αμέσως επόμενο, που ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, και μετά από αρκετές ανακατατάξεις μελών. Ίσως γιατί τον πρωτάκουσα σαν νέα κυκλοφορία, μόλις είχε πρωτοβγεί. Ίσως πάλι για τον διαφορετικό ήχο του, αν και το γκρουπ δεν είχε τελικά ποτέ έναν αυστηρά καθορισμένο ήχο. Από τον πιο ψυχεδελικό ροκ ήχο του πρώτου τους άλμπουμ, στις πιο χαρντ ροκ φόρμες, το μπλουζ-ροκ, το progressive rock και μέχρι τον πιο ραφιναρισμένο και πιο πειραματικό ήχο του "Phos", με επιρροές από Χέντριξ, Κλάπτον και Led Zeppelin, το κοινό σημείο στη μουσική τους ήταν οι ελληνικοί, ηπειρώτικοι ήχοι (χαρακτηριστικότατο το "Mountains") και μια εν γένει ελληνικότητα, που ξεπηδούσε πονηρά μέσα από το κλασικό ροκ τους. αλλά και μέσα από το όνομα του γκρουπ, Socrates Drank the Conium, όπως ήταν αρχικά. Για τους χαρντ ροκ φανς τους μάλιστα, η εκλεπτυσμένη παραγωγή του Βαγγέλη θεωρήθηκε μέγα ολίσθημα, όπως ολίσθημα θεωρήθηκε και το εν λόγω άλμπουμ "Waiting for Something" του 1980.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

"Ελλαδέξ"

"Λευκαίνει καλύτερα!"



Στην ελληνική, αλλά και όχι μόνο, δισκογραφία υπάρχουν κάποιες "ευτυχείς συγκυρίες", όπου οι συναντήσεις κάποιων δημιουργών έχουν δώσει σημαντικότατα έργα, ή, σε άλλες περιπτώσεις, έργα με κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση συγκαταλέγεται και τούτος ο δίσκος του 1975, αποτέλεσμα συνεύρεσης τριών ιδιαίτερων δημιουργών, οι οποίοι ωστόσο είχαν ήδη συνεργαστεί ξανά προηγουμένως, ανά δύο. Ο Γιάννης Λογοθέτης, σκιτσογράφος, στιχουργός αλλά και συνθέτης, γνωστότατος (και μη εξαιρετέος!) και ως Λογό, από τη μια, και ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, κιθαρίστας και συνθέτης - μέλος ενός ιστορικού συγκροτήματος, το "Κιου" των Πελόμα Μποκιού, έχουν συνεργαστεί ένα μόλις χρόνο πριν, σε άλλον ένα σατιρικό δίσκο με τραγουδιστή τον Ανδρεάδη, ως στιχουργός ο πρώτος, ως συνθέτης και ενορχηστρωτής ο δεύτερος. Παράλληλα, ο Κιουρκτσόγλου συνεργάζεται με το Δημήτρη Πουλικάκο για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων και της παραγωγής του, ίσως, σημαντικότερου ελληνικού ροκ δίσκου (ο οποίος όμως θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά), "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος". Σε αντάλλαγμα της συνδρομής του αυτής, ο Κιουρκτσόγλου ζητά από τον Πουλικάκο να ερμηνεύσει ένα καινούριο του τραγούδι. Ο Πουλίκας δεν πολυγουστάρει το κομμάτι που του προτείνει ο Κιουρκτσόγλου, υποχωρεί όμως τελκικά και κάνει τη χάρη στον "παραγωγό" του. Έτσι προκύπτει το "Ελλαδέξ", ο πιο ροκ δίσκος του Γιάννη Λογοθέτη!

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

"Split"

Είχα χρόνια να δω ταινία του M. Night Shyamalan, για να ακριβολογώ από το "Σκοτεινό χωριό" του 2004. Η αλήθεια είναι ότι ο ταλαντούχος Ινδός που με είχε ενθουσιάσει με την "Έκτη αίσθηση", μου άφηνε στη συνέχεια την αίσθηση ότι σε κάθε επόμενη ταινία του ήταν όλο και περισσότερο απογοητευτικός. Και, για να λέμε την αλήθεια, το πρόβλημα που έβρισκα στις παλιές ταινίες του ήταν το συχνά "ξενέρωτο" φινάλε μετά από δυο ώρες δυνατού θρίλερ. Ίσως έφταιγε το ότι δεν έβρισκε τον κατάλληλο τρόπο να παρουσιάσει την "αποκάλυψη" της πραγματικότητας πίσω από το μυστήριο που έκρυβαν φαινομενικά οι ιστορίες του. Σίγουρα πάντως, μετά τη θέαση της νέας του ταινίας, νομίζω θα πρέπει να ξαναδώ κάποιες παλιότερές του και να αναθεωρήσω τις βαθμολογίες που τους είχα δώσει τότε, σε γνωστό site. Και οπωσδήποτε, να ξαναδώ τον "Άφθαρτο" και, ίσως, να ανεβάσω τη βαθμολογία του από τα αρχικά 4/10.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Blue Monday

Άκουγα το πρωί σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι η σημερινή Δευτέρα έχει χαρακτηριστεί, από το 2005, ως "Blue Monday". Ο χαρακτηρισμός, λέει, οφείλεται σε έναν υπολογισμό που προκύπτει από κάποιον, αυθαίρετο προφανώς, μαθηματικό τύπο, ο οποίος, χρησιμοποιώντας παραμέτρους όπως οι καιρικές συνθήκες, χρέη που εκκρεμούν, οι μέρες που πέρασαν από τα τελευταία Χριστούγεννα, και μερικές ακόμη, δίνει ένα αριθμητικό αποτέλεσμα που δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους. Με το μαθηματικό λοιπόν αυτό τύπο προκύπτει ότι, για τους κατοίκους του Βορείου ημισφαιρίου, η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΛΗ (ΜΟΥΣΙΚΗ) ΧΡΟΝΙΑ!

Η μουσική είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Υπήρξα ανέκαθεν συστηματικός ακροατής (αν και ουδέποτε δημιουργός ή εκτελεστής, έστω κι αν κάποια στιγμή το προσπάθησα). Όσο μπορώ να έχω παιδικές μνήμες, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική. Στην αρχή από το πικάπ του παππού -μιλάμε για ηλικία γύρω στα 3!- που είχα μάθει και το χειριζόμουν μόνος! Μετά από το ολόδικό μου πικάπ-βαλιτσάκι, που απέκτησα γύρω στα 5-6 χρόνια μου (και λέμε για τα σημερινά παιδιά και την ευκολία προσαρμογής τους με τη τεχνολογία από μικρή ηλικία, τελικά πάντα έτσι γινόταν, απλά οι δυνατότητες που είχαμε εμείς, ως παιδιά, να βρεθούμε με τέτοια γκατζετάκια στα χέρια μας ήταν πολύ πιο περιορισμένες). Στη συνέχεια από το δικό μου κασετόφωνο, το οποίο ήταν και ένα υποτυπώδες εργαλείο δημιουργίας (ηχογραφούσα, με πικάπ και μικρόφωνο, τα δικά μου, φανταστικά, "ραδιοφωνικά προγράμματα"!). Και πάντα, εννοείται, από κάποιο τρανζιστοράκι, από το οποίο και ενημερωνόμουν για ότι καινούριο κυκλοφορούσε στη δισκογραφική αγορά. Και αργότερα, που το "βαλιτσάκι" έγινε πλατώ, το κασετοφωνάκι ντεκ και το τρανζιστοράκι γουόκμαν, η μουσική συνέχισε να με συντροφεύει ασταμάτητα, παντού όπου έβρισκα ευκαιρία να ακούω.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία που "έφαγε" ο "δαίμων"

Τις προηγούμενες δεκαετίες, στα τυπογραφεία κυκλοφορούσε ο γνωστός "δαίμων", που, σαν άλλος καλικάντζαρος, αρεσκόταν να ...ανακατεύει γράμματα, λέξεις, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα, φωτογραφίες, διαστρέφοντας ή και καταστρέφοντας ολοσχερώς το περιεχόμενο του εντύπου. Στη σύγχρονη εποχή, που η αναγνωσιμότητα των εντύπων έχει μειωθεί δραματικά, ο "δαίμων των τυπογραφείων" δεν βρίσκει πια ενδιαφέρον στους χώρους αυτούς και έχει μετακομίσει στους ...servers των ιστοσελίδων!. Ένας τέτοιος δαίμων λοιπόν χτύπησε και το σέρβερ της google.gr και, όπως ήταν πεινασμένος, "έφαγε" μια ολόκληρη ανάρτηση από το ιστολόγιό μου!

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

(Σαν) συνέχεια από το προηγούμενο...

Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, στις 23 Νοέμβρη 2006, ξεκινήσαμε με ένα φίλο μια σειρά μουσικών εκπομπών σε τοπικό ραδιοσταθμό του νησιού. Ήταν δίωρες εβδομαδιαίες εκπομπές γενικού μουσικού περιεχομένου, με κύριο όμως άξονα τη μουσική που άρεσε περισσότερο και στους δυο μας: τη ροκ. Κύρια δομή των εκπομπών ήταν κάθε εβδομάδα ένα αφιέρωμα: σε μουσικά είδη, σε πορτρέτα καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, σε παρουσιάσεις δίσκων, και σε ότι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει μια μουσική ενότητα. Είχε τίτλο "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" (δανεισμένο από το ομότιτλο τραγούδι του Πουλικάκου) και έμεινε "στον αέρα" για τρία χρόνια, μέχρι τις 17 Δεκέμβρη του 2009.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Η πρώτη "ραπ" κυκλοφορία

Το πασίγνωστο "Rapper's Delight" των Sugarhill Gang επίσημα θεωρείται ως η πρώτη χιπ-χοπ κυκλοφορία στην παγκόσμια δισκογραφία, που καθιέρωσε το ραπ ιδίωμα, στα τέλη του 1979. Επιπλέον, η Wikipedia αναφέρει ότι προηγήθηκε το "King Tim III (Personality Jock)" των Fatback, λίγους μήνες νωρίτερα (το οποίο προφανώς δεν γνώρισε επιτυχία, έτσι τα πρωτεία πήραν οι Sugarhill Gang). Υπάρχει όμως μια ηχογράφηση του 1965 (!) που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χιπ-χοπ! Και είναι πολλοί μουσικόφιλοι που συμφωνούν με την άποψη αυτή, αναμεσά τους και ο υπογράφων.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

"Lonely is an eyesore"...

Αν θα θέλαμε να δώσουμε ένα σύντομο ορισμό του post punk, που να περικλείει όλη την ουσία του όρου ωστόσο, και ταυτόχρονα την εξέλιξη του είδους από τη δεκαετία του '80, υπάρχει μια μικρή λεξούλα: 4AD. Μιλάμε για την ανεξάρτητη βρετανική ετικέτα της δισκογραφικής εταιρίας Beggars Banquet, που δημιουργήθηκε στα 1980. Η 4AD στέγασε πολλά νέα ονόματα, δημιούργησε μια υποκατηγορία μόνη της όλων των νέων ρευμάτων της εποχής, post punk / dark / alternative / indie rock, και τελικά ένα μύθο γύρω της. Ακόμα και σήμερα, όταν ακούω για κάποια νέα κυκλοφορία με αυτή την ετικέτα, πάντα δείχνω ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βλέπετε, οι ήχοι και τα ονόματα που βγήκαν από αυτή, σημάδεψαν ανεξίτηλα τα 80's, ειδικά αν ήσουν από εκείνους που τους άρεσε ιδιαίτερα ο σκοτεινός μεταπάνκ ήχος!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

"Με μια πειρατική γαλέρα"...

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα (ΚΑΙ είδα) τη χρονιά που τελειώνει ήταν το ελληνικό χιπ χοπ συγκρότημα των Social Waste. Αν και, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, οι μουσικές προτιμήσεις μου έρχονται από παλιότερες δεκαετίες και μουσικά είδη, και τη σκηνή του χιπ χοπ γενικά δεν θα έλεγα ότι την παρακολουθώ, υπήρξαν κατά καιρούς ονόματα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον, ίσως και γιατί συνήθως είχαν να πουν και κάτι περισσότερο από το στάνταρ του είδους.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

"Μια τέτοια μέρα"

Έχει κολλήσει στο μυαλό μου όλο το απόγευμα ένα ποπ τραγούδι των 70's, από ένα σαρανταπενταράκι που βρίσκεται στη δισκοθήκη μου, "κληρονομιά", μαζί με αρκετά ακόμη, από ένα θείο μου. Το ερμηνεύει η Μαρίνα, μια ποπ τραγουδίστρια της εποχής (μιλάμε για 60-70) η οποία, αν και είχε όμορφη χροιά, δεν ευτύχησε να τραγουδήσει αξιόλογα τραγούδια. Το αντίθετο μάλιστα, οι επιλογές που έκανε (ή που της έκαναν) μάλλον την αδίκησαν. Φωτεινή εξαίρεση το σινγκλάκι αυτό, το οποίο έχει στην πρώτη πλευρά το "Κάτι άλλο μου θυμίζει", σύνθεση του Κώστα Τουρνά, ενώ "συμπλήρωμα" στην δεύτερη υπάρχει ένα διασκευασμένο τραγούδι, με ελληνικούς στίχους πάλι από τον Τουρνά, σύνθεση, σύμφωνα με την ετικέτα, κάποιου S. Sampaio, και τίτλο "Μια τέτοια μέρα". Είναι μάλλον το ομορφότερο τραγούδι που έχει ηχογραφήσει ποτέ η Μαρίνα, η ερμηνεία της είναι η καλύτερη που έχω ακούσει, νομίζω πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιτυχία της, ενώ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα σινγκλ γίνεται επιτυχία με το τραγούδι της δεύτερης πλευράς!

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

I 'm Your FAN!!!

Πολλά άκουσα στα ραδιόφωνα, από το πρωί, πολλά διάβασα στα blogs και στους ιστότοπους, για τον ποιητή, το συγγραφέα, τον τραγουδοποιό, τον ερμηνευτή (όσο κι αν ο ίδιος δε θεωρούσε εαυτόν τραγουδιστή), τον άνθρωπο Leonard Cohen. Δεν θα γράψω άλλα, θα κάνω το αφιέρωμά μου αναρτώντας ένα άλλο αφιέρωμα, μουσικό, που κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες έκαναν γι' αυτόν, ακριβώς 25 χρόνια πριν. REM, John Cale, Pixies, Nick Cave, James, Lloyd Cole, Ian McCulloch και πολλοί ακόμη, μαζεύτηκαν και κυκλοφόρησαν το Σεπτέμβρη του 1991 το tribute "I'm Your Fan - The songs of Leonard Cohen", ένα από τα καλύτερα cover albums που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ! Και πώς θα μπορούσε να μην είναι, με τόσο δυνατό υλικό!

Καλό ταξίδι!


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

"Θερμές" νύχτες

Το καλοκαίρι του '67 έμεινε γνωστό ως "Το καλοκαίρι της Αγάπης" (Summer of Love). Υπήρξε μια παγκόσμια κινητοποίηση, για το σταμάτημα του πολέμου του Βιετνάμ και για την Παγκόσμια Ειρήνη, από μεγάλες ομάδες νεολαίας. Όμως το επίκεντρο, η καρδιά των κινητοποιήσεων, και το μέρος που μάζεψε τον περισσότερο κόσμο, καμιά εκατοστή χιλιάδες, ήταν το Σαν Φρανσίσκο. "Γενιά της Αγάπης" (Love Generation) ονομάστηκαν, ήταν οι γνωστοί hippies, τα "Παιδιά των Λουλουδιών".

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

"Ντίλι ντίλι..."

Το παρακάτω μου ήρθε στο μυαλό μετά από σειρά γεγονότων. Κατά τα γνωστά, κοιτώντας αναρτήσεις στο google+ πριν λίγες μέρες, σχολίασα ένα μουσικό βίντεο, προσθέτοντας στη συνέχεια κι εγώ άλλο ένα του ίδιου καλλιτέχνη, που μου αρέσει πολύ, το οποίο αφηγείται μια ιστορία πολύ όμοια με μια που μας έλεγαν παλιά οι γιαγιάδες μας. Οι δύο ιστορίες ξεκινούν διαφορετικά, όμως η συνέχεια είναι πανομοιότυπη. Επίσης στην ελληνική εκδοχή, δεν είναι αθώο το ποντικάκι, όπως συμβαίνει στην ιταλική, καθώς είναι αυτό που ξεκινά όλο το κακό! Η γιαγιά μου λοιπόν μου έλεγε αυτό το "ποιηματάκι":

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Φελίνι-Ρότα: αφιέρωμα

Ένα πολύ ενδιαφέρον τετραήμερο αποτέλεσε την ξεχωριστή, για το φετινό Φεστιβάλ Άνδρου, εκδήλωση. Όπως είχε υποσχεθεί από το ξεκίνημά του ο καλλιτεχνικός διευθυντής Παντελής Βούλγαρης, το φεστιβάλ αυτό θα είναι πολυθεματικό, δεν θα περιοριστεί δηλαδή στα τυπικά μουσική-θέατρο, και ήδη από το δεύτερο χρόνο του είχαμε τα πρώτα δείγματα. Υπήρξαν παραστάσεις χορού, κουκλοθεάτρου, όμως το τετραήμερο 1 έως 4 Αυγούστου απολαύσαμε ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα σε δύο δημιουργούς που αποτελούν σημείο αναφοράς για το ευρωπαϊκό (αλλά και όχι μόνο) σινεμά, ο καθένας στο είδος του! Φελινικές εικόνες ντυμένες με ήχους Νίνο Ρότα γέμισαν τις τέσσερις μέρες του διπλού αφιερώματος. Και δεν ήταν μόνο οι εντός Ανοιχτού Θεάτρου δραστηριότητες!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

"Ο Θόδωρος και το Δίκανo"

Μόλις συνειδητοποίησα ότι χθες κλείσαμε ένα μήνα και μπήκαμε στο δεύτερο! Πρώτη Οκτώβρη αναρτήθηκε το εισαγωγικό σημείωμα σε τούτο το blog. Άντε άλλοι έντεκα, να γιορτάσουμε και την ετήσια επέτειο!

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Μια "underground" ιστορία 2

Πώς τελικά τα πάντα στον κόσμο τούτο είναι ένας κύκλος! Πώς έρχονται και δένουν διάφορα πράγματα μεταξύ τους! Αφορμή να συνεχίσω την "underground" ιστορία μου έδωσε μια ανάρτηση και κάποια σχόλια που έγιναν σ' αυτή, στο G+ του φίλου blog του Ποιητή-Πόε (του "POEt'S SOUND"). Αναφέρομαι σε ανάρτησή του για το νέο βίντεο των Merchandise, γκρουπ που ηχογραφεί στην 4AD, ετικέτα της Beggar's Banquet, το οποίο μου θύμισε εποχές 80's της θρυλικής εταιρίας. Μου θύμισε επίσης ένα κλιπ που είχα χρόνια να δώ, βρήκα κάποια στιγμή στο youtube και ανάρτησα πριν ένα περίπου μήνα στο G+. Αναφέρομαι στο ένα και μοναδικό σινγκλ που είχε βγεί από το ένα και μοναδικό άλμπουμ ενός, εφήμερου όπως αποδείχτηκε, γκρουπ που είχε σχηματιστεί από δύο αποχωρήσαντες, τον Πίτερ Μέρφι από τους Bauhaus και τον Μικ Καρν από τους Japan. Το σχήμα ονομαζόταν Dalis Car και ήταν ηχητικά ένα κράμα σχεδόν των δύο προηγούμενων γκρουπ. Το άλμπουμ λεγόταν "The Waking Hour" και κυκλοφόρησε το 1984 από την Paradox, ετικέτα επίσης της Beggar's Banquet, που δημιουργήθηκε ειδικά για την κυκλοφορία αυτή. Το σινγκλ ήταν το "The Judgement Is The Mirror":

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Αλέξανδρος Καΐρης (1913-1943)


Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και μια ανάρτηση (απόσπασμα από το "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ") που είδα στο G+, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά σε έναν από τους πολλούς αφανείς ήρωες του πολέμου του '40, το συμπατριώτη μας Αλέξανδρο Καΐρη, ανεβάζοντας το παρακάτω βίντεο. Πρόκειται για τη βιντεοσκόπηση μιας εκδήλωσης που διοργανώθηκε πριν δυο χρόνια, στο Δημοτικό Θέατρο Άνδρου, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μεσαριάς-Κουμανής. Ήταν μια εκδήλωση μνήμης για τον ήρωα που έφυγε στα 30 του χρόνια, στην οποία μίλησαν ο Διονύσης Ρηγόπουλος και ο Διαμαντής Μπασαντής. Προβλήθηκε επίσης απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ" από το αρχείο της ΕΡΤ (παραγωγή 1985), όπου μιλά ο Ρήγας Ρηγόπουλος. Στην εκδήλωση, που πραγματοπιοιήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014, συμμετείχε μουσικά και η Χορωδία Μαθητών Γυμνασίου & Λυκείου Άνδρου.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Μέγκλα και Τζάμπα

Τι μου ήρθε τώρα;! Εντελώς ξαφνικά θυμήθηκα μια ιστορία για δυο λέξεις σχετικές μεταξύ τους και αντίθετες, αντώνυμες θα τις λέγαμε στα Νέα Ελληνικά, που δεν είναι ελληνικές, ή μάλλον όχι ακριβώς ελληνικές. Είχα ακούσει πριν χρόνια κάποια ερμηνεία τους, δεν το έψαξα περισσότερο (μάλλον δεν μ' ενδιέφερε) και έμεινα εκεί. Τώρα λοιπόν που μου ξαναήρθαν στο μυαλό, είπα να το ψάξω λίγο. Ιδού τα αποτελέσματα.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει ...Google!

(για να ...παινέψουμε και το "σπίτι" μας, που μας φιλοξενεί)


Μου αρέσει (αν ίσως δεν το έχετε ακόμα καταλάβει) να γράφω ιστορίες. Απλές. Μικρές. Τα είπαμε και στο εισαγωγικό σημείωμα του ιστολογίου μου. Από τη μια θέλω να καταγράφω τις σκέψεις μου. Από την άλλη να κοινοποιώ μουσικές που μου αρέσουν. Τα συνδυάζω λοιπόν και τα δυο και τα αναρτώ. Όπως έκανα και στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση με τους Pigbag.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Arena rock in Andros

Νομίζω πως είναι ο κατάλληλος τίτλος για να περιγράψει κάποιος μια συνηθισμένη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έτσι θα περιέγραφα ωστόσο και την παράσταση Βασίλης και Γιάννης: "Άντε να λύσουμε..." που έδωσαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Ζουγανέλης στις 18 Αυγούστου στο Δημοτικό Στάδιο Άνδρου, στα πλαίσια (και αυτή) του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου. Βλέπετε το ροκ των σταδίων κυριάρχησε εκείνο το βράδυ, κι ας μην ήταν ο Παπακωνσταντίνου ο μόνος περφόρμερ.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Άνδρος - Καλοκαίρι - Θέατρο

Και πάλι 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου. Μια γρήγορη ματιά στα θεατρικά, τουλάχιστον στις παραστάσεις που παρακολούθησα. Λοιπόν, σίγουρα ξεχώρισαν αυτές των δύο (από τρεις συνολικά, την τρίτη δεν την είδα) τοπικών θεατρικών ομίλων, ο "Οιδίπους τύραννος" από τη Λαϊκή Σκηνή Άνδρου στις 20 Ιουλίου (την οποία είδα εκτός φεστιβάλ σε δεύτερο ανέβασμα το Σεπτέμβρη) και "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Καμπανέλλη (και μουσική Ξαρχάκου) από τον Θεατρικό Όμιλο Άνδρου στις 29 Ιουλίου (παράσταση που επίσης ξανανέβηκε το Σεπτέμβρη).

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου

Αν υπάρχει κάτι που οπωσδήποτε πρέπει να γράψω, ένα θέμα με το οποίο πρέπει να ξεκινήσω τούτο το ιστολόγιο, αυτό είναι σίγουρα το Φεστιβάλ Άνδρου, το οποίο, ήδη από τον δεύτερο χρόνο διοργάνωσής του, χαρακτηρίστηκε ως διεθνές, φιλοδοξώντας, τα επόμενα χρόνια, να αναδειχτεί σε μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός της χώρας. Με καλλιτεχνικό διευθυντή τον μεγαλύτερο εν ζωή Έλληνα σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη (γνωστό και ως κυρ Παντελή), και με έμφαση στην ποιότητα αλλά και την ποικιλία θεαμάτων, μας χάρισε ήδη δύο καλοκαίρια γεμάτα καλλιτεχνική δραστηριότητα, σε ένα νησί δυο μόλις ώρες από την Αθήνα, στο νησί μου, στην Άνδρο.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Μουσικό ή όχι;

Για να δούμε που θα πάει αυτό το blog... Μια αρχική σκέψη ήταν να ξεκινήσω μια μουσική σελίδα, με σχόλια-κριτικές-ενημερώσεις γύρω από μουσικά θέματα. Το φανταζόμουν ακόμα και σαν υποκατάστατο μουσικής ραδιοφωνικής εκπομπής (αλλά χωρίς ραδιόφωνο). Μετά ήρθε το G+ όπου και πάλι αρκετές από τις αναρτήσεις μου ήταν μουσικού περιεχομένου, με ή χωρίς σχόλια, ενώ ταυτόχρονα έκανα μικρά σχόλια σε μουσικές αναρτήσεις άλλων.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Εν αρχή...

Ζήτημα πρώτο: όχι, δεν είμαι Cave-maniac, αν και ο τίτλος-υπότιτλος της σελίδας παραπέμπει (και) στον Νικόλα. Είμαι ωστόσο φαν του Nick Cave (γνωστός και ως ο Νικόλας ο Σπηλιάς, θα γράψω εννοείται κάποια στιγμή γι' αυτόν) και είναι προφανές πως ένας από τους καλύτερους, για μένα, δίσκους του έδωσε τον τίτλο και στο blog αυτό. Και μιας και έγινε η πρώτη αναφορά, ας ξεκινήσουμε το ιστολόγιο μουσικά!